Dziedzictwo religijne Brugii to kilkadziesiąt kościołów. Wiele z nich to prawdziwe perły architektury. Często wygląd zewnętrzny może mylić. Niepozorny z zewnątrz kościół może skrywać wspaniałe wnętrze. Najlepszym przykładem jest kościół Świętej Anny, który przypomina swoją patronkę — na zewnątrz skromny, z bogatym wnętrzem. Architektura to niejedyny powód odwiedzenia tych kościołów. Często skrywają one dzieła sztuki światowej klasy: obrazy czy rzeźby mistrzów uznanych na całym świecie.
Kościół św. Salwatora - najstarsza świątynia parafialna w Brugii
Uważa się, że już w 640 roku św. Eligiusz, biskup Noyon, ufundował w tym miejscu pierwszy kościół. Na przestrzeni kolejnych stuleci świątynia była wielokrotnie przebudowywana. W XIII wieku wzniesiono tu kościół w stylu gotyckim. Prace rozpoczęto w 1280 roku, a budowę ukończono w 1350 roku.Świątynia przetrwała cztery pożary oraz Rewolucję Francuską, która przyniosła zniszczenia wielu kościołom.
Po zburzeniu przez Francuzów katedry św. Donacjana — ówczesnej siedziby biskupa — w XIX wieku godność katedry otrzymał kościół św. Salwatora. Choć był on niższy i mniej okazały niż pobliski kościół Najświętszej Marii Panny, stał się główną świątynią diecezji. Kościół św. Salwatora, potocznie nazywany kościołem Zbawiciela, jest dziś najstarszą świątynią parafialną w Brugii.
Po zburzeniu przez Francuzów katedry św. Donacjana — ówczesnej siedziby biskupa — w XIX wieku godność katedry otrzymał kościół św. Salwatora. Choć był on niższy i mniej okazały niż pobliski kościół Najświętszej Marii Panny, stał się główną świątynią diecezji. Kościół św. Salwatora, potocznie nazywany kościołem Zbawiciela, jest dziś najstarszą świątynią parafialną w Brugii.
Renowacja katedry Świętego Salwatora
Po pożarze w 1839 roku, w którym spłonął dach świątyni, podjęto decyzję o gruntownej renowacji kościoła św. Salwatora w Brugii. Jednym z planów było wzniesienie bardziej okazałej wieży. Projekt powierzono angielskiemu architektowi Williamowi Chantrell, znanemu z licznych restauracji zabytków w stylu neogotyckim. Ku zaskoczeniu mieszkańców Brugii architekt nie zaprojektował jednak wieży neogotyckiej, lecz nadał jej formę inspirowaną architekturą romańską.
Katedra św. Salwatora w Brugii kryje wiele cennych dzieł sztuki. Część z nich powstała specjalnie dla tej świątyni, inne trafiły tu po zniszczeniu dawnej katedry św. Donacjana. Dzięki temu wnętrze świątyni jest dziś jednym z najciekawszych miejsc dla miłośników sztuki sakralnej odwiedzających Brugię.
Ten najstarszy kościół parafialny Brugii słynie przede wszystkim z krzyżowego chóru z organami, średniowiecznych grobowców oraz bogatej kolekcji sztuki flamandzkiej z XVI–XVIII wieku. Wśród najcenniejszych elementów wyposażenia znajdują się także dekoracyjne gobeliny zdobiące wnętrze świątyni.
Na szczególną uwagę zasługuje główny ołtarz z 1642 roku, zaprojektowany przez Jacoba Cocxa. Ponad nim stoją figury patronów świątyni: św. Salwatora, św. Donacjana oraz św. Eligiusza. W prezbiterium zachowały się także gotyckie stalle z około 1430 roku, należące do najstarszych elementów wyposażenia kościoła.
Katedra św. Salwatora w Brugii kryje wiele cennych dzieł sztuki. Część z nich powstała specjalnie dla tej świątyni, inne trafiły tu po zniszczeniu dawnej katedry św. Donacjana. Dzięki temu wnętrze świątyni jest dziś jednym z najciekawszych miejsc dla miłośników sztuki sakralnej odwiedzających Brugię.
Ten najstarszy kościół parafialny Brugii słynie przede wszystkim z krzyżowego chóru z organami, średniowiecznych grobowców oraz bogatej kolekcji sztuki flamandzkiej z XVI–XVIII wieku. Wśród najcenniejszych elementów wyposażenia znajdują się także dekoracyjne gobeliny zdobiące wnętrze świątyni.
Na szczególną uwagę zasługuje główny ołtarz z 1642 roku, zaprojektowany przez Jacoba Cocxa. Ponad nim stoją figury patronów świątyni: św. Salwatora, św. Donacjana oraz św. Eligiusza. W prezbiterium zachowały się także gotyckie stalle z około 1430 roku, należące do najstarszych elementów wyposażenia kościoła.
Niezwykłe skarby sztuki sakralnej
Do największych skarbów świątyni należy wspaniałe lektorium, zaprojektowane w 1682 roku przez Artusa Quellinusa Młodszego. Na jego szczycie znajduje się monumentalna rzeźba Boga Ojca wykonana z białego marmuru. Ponad lektorium umieszczono XVIII-wieczne organy. Na szczególną uwagę zasługuje także ambona w kształcie orła, wykonana w 1605 roku.
Cenne arrasy zamówione w 1731 roku przez biskupa Van Susterena zostały utkane w Brukseli przez van der Borghta. Na ścianach świątyni wiszą także oryginalne obrazy Jana van Orleya, które posłużyły jako wzory do wykonania gobelinów – są one ich lustrzanym odbiciem. Wspaniałe drzwi będące częścią lektorium zostały wykonane z jednego arkusza miedzi w 1708 roku przez artystę W. Somersa.
W kościelnym muzeum można zobaczyć kilka znakomitych dzieł sztuki, m.in. tryptyki Tortury św. Hipolita oraz Ostatnia Wieczerza z 1599 roku autorstwa Piotra Pourbusa. W zbiorach znajdują się także dzieła takich mistrzów jak Dirk Bouts czy Hugo van der Goes, a także kilkusetletnie rękopisy, rzeźby oraz liczne wyroby artystyczne ze srebra i złota.
Cenne arrasy zamówione w 1731 roku przez biskupa Van Susterena zostały utkane w Brukseli przez van der Borghta. Na ścianach świątyni wiszą także oryginalne obrazy Jana van Orleya, które posłużyły jako wzory do wykonania gobelinów – są one ich lustrzanym odbiciem. Wspaniałe drzwi będące częścią lektorium zostały wykonane z jednego arkusza miedzi w 1708 roku przez artystę W. Somersa.
W kościelnym muzeum można zobaczyć kilka znakomitych dzieł sztuki, m.in. tryptyki Tortury św. Hipolita oraz Ostatnia Wieczerza z 1599 roku autorstwa Piotra Pourbusa. W zbiorach znajdują się także dzieła takich mistrzów jak Dirk Bouts czy Hugo van der Goes, a także kilkusetletnie rękopisy, rzeźby oraz liczne wyroby artystyczne ze srebra i złota.
|
Dirección:
Steenstraat,
8000 Brugge, Belgia |
Horario de apertura:
poniedziałek-piątek: 10.00-12.30 i 14.00-17.00
sobota: 10.00-12.30 niedziela: 14.00-17.00 |
Basílica de la Santa Sangre
Bazylika Świętej Krwi to jedna z najbardziej niezwykłych świątyń w Brugii. Swoją nazwę zawdzięcza relikwii krwi Chrystusa, która trafiła tu prawdopodobnie między rokiem 1150 a 1200. Kościół składa się z dwóch odrębnych kaplic położonych jedna nad drugą. Dolna, romańska, pochodzi z XII wieku i zachowała bardzo surowy charakter. Górna kaplica została przebudowana w stylu gotyckim w XV wieku, a jej dekoracje ścienne pochodzą głównie z renowacji przeprowadzonej w XIX wieku.
Dolna kaplica – romańskie początki świątyni
Dolna kaplica bazyliki została wzniesiona w XII wieku na polecenie hrabiego Teodora z Alzacji (1128–1168). Początkowo pełniła funkcję miejsca przechowywania relikwii Świętego Bazylego i do dziś nosi jego imię. Jest to najstarsza kaplica w mieście oraz jedyny w zachodniej Flandrii w pełni zachowany kościół w stylu romańskim.
Kaplica składa się z nawy głównej oraz dwóch naw bocznych. Nawa główna przechodzi w prezbiterium zakończone półokrągłą absydą. Wnętrze charakteryzuje się surowym, ascetycznym wystrojem – nagie kamienne ściany oraz niewielka liczba rzeźb podkreślają średniowieczny charakter miejsca.
Kaplica składa się z nawy głównej oraz dwóch naw bocznych. Nawa główna przechodzi w prezbiterium zakończone półokrągłą absydą. Wnętrze charakteryzuje się surowym, ascetycznym wystrojem – nagie kamienne ściany oraz niewielka liczba rzeźb podkreślają średniowieczny charakter miejsca.
Rzeźby w dolnej kaplicy
Ponad głównym wejściem, w oryginalnym murze świątyni, znajduje się XII-wieczny tympanon – najstarsza zachowana rzeźba w Brugii. Przedstawia on chrzest Świętego Bazylego w rzece Jordan, który – według legendy – miał zostać dokonany przez Maksymiliana, biskupa Jerozolimy. Nad sceną, w chmurach, widoczny jest gołąb symbolizujący Ducha Świętego.
W prawej nawie znajduje się polichromowana drewniana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, datowana na początek XIV wieku. Jest to jeden z najstarszych zachowanych elementów wyposażenia kaplicy.
Rzeźba Ecce Homo została wykonana z drewna sosnowego przez D'Hondta z Brugii około 1900 roku. Figura przedstawia siedzącego Jezusa i bywa potocznie nazywana Jezusem na zimnym kamieniu lub Jezusem na małym drewnianym cokole.
Na pomalowanych kolanach rzeźby można zauważyć wyraźne wytarcia. Powstały one w wyniku wieloletniego dotykania i pocierania figury przez wiernych.
Rzeźba Pietà to dzieło artysty z Brugii, De Wispelaere. Przedstawia Matkę Bożą trzymającą na kolanach ciało Jezusa po zdjęciu z krzyża.
W prawej nawie znajduje się polichromowana drewniana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, datowana na początek XIV wieku. Jest to jeden z najstarszych zachowanych elementów wyposażenia kaplicy.
Rzeźba Ecce Homo została wykonana z drewna sosnowego przez D'Hondta z Brugii około 1900 roku. Figura przedstawia siedzącego Jezusa i bywa potocznie nazywana Jezusem na zimnym kamieniu lub Jezusem na małym drewnianym cokole.
Na pomalowanych kolanach rzeźby można zauważyć wyraźne wytarcia. Powstały one w wyniku wieloletniego dotykania i pocierania figury przez wiernych.
Rzeźba Pietà to dzieło artysty z Brugii, De Wispelaere. Przedstawia Matkę Bożą trzymającą na kolanach ciało Jezusa po zdjęciu z krzyża.
Kaplica Świętego Iwona
Po lewej stronie prezbiterium znajduje się Kaplica Świętego Iwona (Yves), wzniesiona w 1504 roku. Przechowywane są tu relikwie Świętego Bazylego oraz Karola Dobrego, hrabiego Flandrii, który został zamordowany w 1127 roku w kościele Świętego Donacjana.
Wykonane z czarnego marmuru tabernakulum jest dziełem flamandzkiego artysty Lancelota Blondeela, jednego z najważniejszych twórców działających w XVI-wiecznej Brugii.
Dolna kaplica stanowi podstawę dla kaplicy górnej. Ta również została pierwotnie zbudowana w stylu romańskim, jednak na przestrzeni wieków była kilkakrotnie przebudowywana. Obie kaplice posiadają tytuł Bazyliki Mniejszej.
Wykonane z czarnego marmuru tabernakulum jest dziełem flamandzkiego artysty Lancelota Blondeela, jednego z najważniejszych twórców działających w XVI-wiecznej Brugii.
Dolna kaplica stanowi podstawę dla kaplicy górnej. Ta również została pierwotnie zbudowana w stylu romańskim, jednak na przestrzeni wieków była kilkakrotnie przebudowywana. Obie kaplice posiadają tytuł Bazyliki Mniejszej.
Renesansowa klatka schodowa De Steeghere
Monumentalna klatka schodowa De Steeghere, prowadząca do górnej kaplicy, została wzniesiona w stylu renesansowym w 1533 roku. Posągi zdobiące jej zewnętrzną fasadę wykonano według rysunków przygotowanych przez Lancelota Blondeela.
Budynek został częściowo odbudowany w XIX wieku po zniszczeniach, jakie nastąpiły w czasie francuskiej okupacji.
Pozłacane posągi z brązu, zdobiące fasadę klatki schodowej, przedstawiają postaci arcyksiężniczek Izabeli i Marii z Burgundii, oraz hrabiego Teodora i jego syna Filipa z Alzacji. Na medalionach widnieją arcyksiążę Albert i Maksymilian Habsburgski, Małgorzata z Yorku i Sybilla z Andegawenii, żona Teodora i matka Filipa z Alzacji.
Budynek został częściowo odbudowany w XIX wieku po zniszczeniach, jakie nastąpiły w czasie francuskiej okupacji.
Pozłacane posągi z brązu, zdobiące fasadę klatki schodowej, przedstawiają postaci arcyksiężniczek Izabeli i Marii z Burgundii, oraz hrabiego Teodora i jego syna Filipa z Alzacji. Na medalionach widnieją arcyksiążę Albert i Maksymilian Habsburgski, Małgorzata z Yorku i Sybilla z Andegawenii, żona Teodora i matka Filipa z Alzacji.
Górna kaplica Bazyliki Świętej Krwi
Górna kaplica Bazyliki Świętej Krwi w Brugii powstała w XII wieku i pierwotnie była utrzymana w stylu romańskim. Pod koniec XV wieku świątynia została jednak przebudowana w stylu gotyckim, który w dużej mierze ukształtował jej późniejszy wygląd.
Na przestrzeni dziejów kaplica była kilkakrotnie dewastowana. Pierwsze poważne zniszczenia miały miejsce w XVI wieku, natomiast drugie – niemal całkowite – nastąpiły w 1795 roku podczas wydarzeń związanych z Rewolucją Francuską.
W 1829 roku kaplicę odbudowano w stylu neogotyckim, przywracając jej reprezentacyjny charakter. Niemal sto lat później, 13 kwietnia 1923 roku, Pius XI nadał zarówno górnej, jak i dolnej kaplicy tytuł Bazyliki Mniejszej.
Na przestrzeni dziejów kaplica była kilkakrotnie dewastowana. Pierwsze poważne zniszczenia miały miejsce w XVI wieku, natomiast drugie – niemal całkowite – nastąpiły w 1795 roku podczas wydarzeń związanych z Rewolucją Francuską.
W 1829 roku kaplicę odbudowano w stylu neogotyckim, przywracając jej reprezentacyjny charakter. Niemal sto lat później, 13 kwietnia 1923 roku, Pius XI nadał zarówno górnej, jak i dolnej kaplicy tytuł Bazyliki Mniejszej.
Ołtarz główny w górnej kaplicy
Ołtarz główny, przy którym odprawiana jest Eucharystia w Bazylice Świętej Krwi w Brugii, ozdobiony jest płaskorzeźbą z początku XVII wieku przedstawiającą Ostatnią Wieczerzę.
Za ołtarzem znajduje się duży obraz powstały w 1905 roku. Jego górna część, zatytułowana Misterium Krzyża, ukazuje konającego Jezusa. W tle widoczne są dwa miasta: Betlejem, miejsce narodzin Chrystusa, oraz Jerozolima, gdzie poniósł śmierć.
Dolna część obrazu przedstawia scenę transportu relikwii z krwią Chrystusa z Jerozolimy do Brugii. Po lewej stronie Teodor z Alzacji odbiera relikwię z rąk Baldwina III, króla Jerozolimy. Po prawej stronie hrabia, klęcząc obok swojej żony Sybilli z Andegawenii, przekazuje relikwię kapłanowi.
Za ołtarzem znajduje się duży obraz powstały w 1905 roku. Jego górna część, zatytułowana Misterium Krzyża, ukazuje konającego Jezusa. W tle widoczne są dwa miasta: Betlejem, miejsce narodzin Chrystusa, oraz Jerozolima, gdzie poniósł śmierć.
Dolna część obrazu przedstawia scenę transportu relikwii z krwią Chrystusa z Jerozolimy do Brugii. Po lewej stronie Teodor z Alzacji odbiera relikwię z rąk Baldwina III, króla Jerozolimy. Po prawej stronie hrabia, klęcząc obok swojej żony Sybilli z Andegawenii, przekazuje relikwię kapłanowi.
Niezwykła ambona w kształcie globu
Ambona w kształcie globu pochodzi z 1728 roku. Jej twórcą był flamandzki rzeźbiarz Hendrik Pulinckx. Nietypowa forma ambony nawiązuje do słów z Ewangelii: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię” (Mk 16,15). Symboliczny glob podkreśla uniwersalny charakter chrześcijańskiego przesłania. Witraże w prezbiterium powstały w 1845 roku. Przedstawiają władców związanych z historią Hrabstwa Flandrii – od Filipa Śmiałego, księcia Burgundii (1342–1404), aż po Marię Teresę Habsburg, cesarzową Austrii (1717–1780).
Kaplica Świętego Krzyża
W Kaplicy Świętego Krzyża znajduje się biały marmurowy ołtarz wykonany w stylu barokowym przez Laurenta Delvauxa w 1751 roku. Dwie rzeźby aniołów adoracji to dzieło autorstwa Petera Pepersa.
Najcenniejszym elementem kaplicy jest relikwia krwi Chrystusa, przechowywana w ozdobnym srebrnym tabernakulum wykonanym przez złotnika z Brugii Francoisa Ryelandta (1709–1774).
Po prawej stronie ołtarza znajduje się obraz pędzla Jacoba van Oosta Starszego, przedstawiający scenę zdjęcia Chrystusa z krzyża.
Najcenniejszym elementem kaplicy jest relikwia krwi Chrystusa, przechowywana w ozdobnym srebrnym tabernakulum wykonanym przez złotnika z Brugii Francoisa Ryelandta (1709–1774).
Po prawej stronie ołtarza znajduje się obraz pędzla Jacoba van Oosta Starszego, przedstawiający scenę zdjęcia Chrystusa z krzyża.
Muzeum Świętej Krwi
Niewielkie Muzeum Świętej Krwi to skarbiec, w którym zgromadzono najcenniejsze zabytki związane z historią bazyliki oraz przechowywaną tu relikwią krwi Chrystusa. Najważniejszym eksponatem jest bogato zdobiony relikwiarz z 1617 roku, w którym podczas uroczystych procesji przenoszona jest relikwia.
Relikwiarz wykonał złotnik z Brugii, Jan Crabbe. Do stworzenia tego niezwykłego dzieła wykorzystano około 30 kilogramów złota i srebra oraz ponad sto szlachetnych kamieni. Na jego powierzchni znajdują się figurki św. Donacjana – patrona Brugii, Matki Boskiej oraz św. Bazylego. Całość zwieńczona jest koroną, która według tradycji należała do Marii Burgundzkiej.
W muzeum można zobaczyć także inne cenne przedmioty związane z kultem relikwii. Wśród nich znajduje się niewielki srebrny relikwiarz podarowany w 1612 roku przez arcyksiążęta Alberta i Izabelę oraz pozłacany srebrny kielich z inskrypcją Passibus Aequis 1652, który do dziś wykorzystywany jest podczas najważniejszych ceremonii religijnych.
Na uwagę zasługują również dwa panele namalowane w 1556 roku przez Pietera Pourbusa, przedstawiające 31 członków Bractwa Świętej Krwi. Ciekawym elementem kolekcji jest także sześć medalionów wyrzeźbionych w drewnie dębowym przez Henryka Pulinckxa w 1728 roku. Ukazują one sceny z życia Chrystusa, m.in. obrzezanie, biczowanie, nałożenie korony cierniowej, zdjęcie z krzyża, złożenie do grobu oraz zmartwychwstanie.
Relikwiarz wykonał złotnik z Brugii, Jan Crabbe. Do stworzenia tego niezwykłego dzieła wykorzystano około 30 kilogramów złota i srebra oraz ponad sto szlachetnych kamieni. Na jego powierzchni znajdują się figurki św. Donacjana – patrona Brugii, Matki Boskiej oraz św. Bazylego. Całość zwieńczona jest koroną, która według tradycji należała do Marii Burgundzkiej.
W muzeum można zobaczyć także inne cenne przedmioty związane z kultem relikwii. Wśród nich znajduje się niewielki srebrny relikwiarz podarowany w 1612 roku przez arcyksiążęta Alberta i Izabelę oraz pozłacany srebrny kielich z inskrypcją Passibus Aequis 1652, który do dziś wykorzystywany jest podczas najważniejszych ceremonii religijnych.
Na uwagę zasługują również dwa panele namalowane w 1556 roku przez Pietera Pourbusa, przedstawiające 31 członków Bractwa Świętej Krwi. Ciekawym elementem kolekcji jest także sześć medalionów wyrzeźbionych w drewnie dębowym przez Henryka Pulinckxa w 1728 roku. Ukazują one sceny z życia Chrystusa, m.in. obrzezanie, biczowanie, nałożenie korony cierniowej, zdjęcie z krzyża, złożenie do grobu oraz zmartwychwstanie.
|
Dirección:
Burg 13,
8000 Brujas |
Horario de apertura:
de Lunes a Domingo:
10.00-18.00 |
Precio de la entrada:
Iglesia: gratis
Tesorería: 5 Euro |
Procesión de la Santa Sangre
Najstarsza wzmianka o procesji pochodzi ze statutu gildii tragarzy (Unloaders’ Guild) z 1291 roku. Wynika z niego, że urzędnicy miejscy byli zobowiązani do uczestnictwa w tym wydarzeniu. Przypuszcza się jednak, że relikwia Świętej Krwi była wystawiana w kaplicy na placu Burg już wcześniej. Od 1303 roku procesja zaczęła przechodzić wokół murów miejskich i szybko stała się jednym z najważniejszych wydarzeń religijnych w mieście. Uczestniczyli w niej mieszkańcy Brugii, radni miejscy oraz duchowieństwo.
W 1310 roku papież Klemens V wydał bullę, w której przyznawał odpust – pięć lat i 200 dni – wszystkim wiernym, którzy pobożnie uczestniczyli w procesji lub odwiedzali bazylikę w ciągu 14 dni od jej przejścia. W XV i XVI wieku procesja zaczęła przybierać bardziej widowiskowy charakter. Obok tradycyjnych scen biblijnych pojawiły się także elementy świeckie, m.in. przedstawienia z udziałem figur olbrzymów. W 1578 roku, ze względu na rosnące napięcia religijne, zrezygnowano z prowadzenia procesji wokół murów miejskich. Od tego czasu przemarsz odbywa się ulicami centrum miasta – i tak pozostało do dziś.
W latach 1578–1584 Brugia znajdowała się pod rządami kalwinistów. W tym okresie zakazano organizowania procesji, a samą relikwię ukryto ze względów bezpieczeństwa. W czasie kontrreformacji w XVII wieku, a także w XVIII stuleciu, procesja odzyskała swój religijny charakter. Ponownie zakazano jej organizowania podczas panowania francuskiego (1798–1819).
W XIX wieku tradycja została przywrócona. Do 1969 roku procesja odbywała się rano w pierwszy poniedziałek po 2 maja. W 1970 roku zmieniono termin – od tego czasu organizowana jest w dniu Wniebowstąpienia Pańskiego (40 dni po Wielkanocy), który w Belgii jest dniem wolnym od pracy. Dziś w procesji ulicami Brugii bierze czynny udział około 1800 uczestników, a wydarzenie przyciąga co roku nawet 50 tysięcy pielgrzymów i turystów.
W 1310 roku papież Klemens V wydał bullę, w której przyznawał odpust – pięć lat i 200 dni – wszystkim wiernym, którzy pobożnie uczestniczyli w procesji lub odwiedzali bazylikę w ciągu 14 dni od jej przejścia. W XV i XVI wieku procesja zaczęła przybierać bardziej widowiskowy charakter. Obok tradycyjnych scen biblijnych pojawiły się także elementy świeckie, m.in. przedstawienia z udziałem figur olbrzymów. W 1578 roku, ze względu na rosnące napięcia religijne, zrezygnowano z prowadzenia procesji wokół murów miejskich. Od tego czasu przemarsz odbywa się ulicami centrum miasta – i tak pozostało do dziś.
W latach 1578–1584 Brugia znajdowała się pod rządami kalwinistów. W tym okresie zakazano organizowania procesji, a samą relikwię ukryto ze względów bezpieczeństwa. W czasie kontrreformacji w XVII wieku, a także w XVIII stuleciu, procesja odzyskała swój religijny charakter. Ponownie zakazano jej organizowania podczas panowania francuskiego (1798–1819).
W XIX wieku tradycja została przywrócona. Do 1969 roku procesja odbywała się rano w pierwszy poniedziałek po 2 maja. W 1970 roku zmieniono termin – od tego czasu organizowana jest w dniu Wniebowstąpienia Pańskiego (40 dni po Wielkanocy), który w Belgii jest dniem wolnym od pracy. Dziś w procesji ulicami Brugii bierze czynny udział około 1800 uczestników, a wydarzenie przyciąga co roku nawet 50 tysięcy pielgrzymów i turystów.
|
|
Capilla de jerusalén
Poza najczęściej uczęszczanymi szlakami turystycznymi Brugii znajduje się jedno z najbardziej niezwykłych i tajemniczych miejsc w mieście – Jeruzalemkapel. Ta niewielka kaplica, nazywana również Kaplicą Świętego Grobowca, została wzniesiona przez rodzinę włoskich kupców Adornes. Co ciekawe, do dziś pozostaje ona w rękach prywatnych.
Historia rodu Adornes w Brugii sięga początku XIV wieku. Pierwszym jego przedstawicielem, który osiedlił się w mieście, był Oppicino z Genui, zmarły w 1307 roku. Jego potomkowie szybko zdobyli znaczenie i majątek, angażując się w handel oraz życie publiczne Brugii. Z czasem postanowili wznieść własną kaplicę, która miała być zarówno miejscem modlitwy, jak i rodowym mauzoleum.
12 maja 1427 roku papież wydał zgodę na budowę świątyni. Inspiracją dla jej powstania były pielgrzymki członków rodziny Adornes do Ziemi Świętej. Dziś Jeruzalemkapel pozostaje jednym z mniej znanych, ale zdecydowanie wartych odwiedzenia miejsc w mieście, szczególnie dla tych, którzy chcą odkryć Brugię poza głównymi trasami turystycznymi.
Historia rodu Adornes w Brugii sięga początku XIV wieku. Pierwszym jego przedstawicielem, który osiedlił się w mieście, był Oppicino z Genui, zmarły w 1307 roku. Jego potomkowie szybko zdobyli znaczenie i majątek, angażując się w handel oraz życie publiczne Brugii. Z czasem postanowili wznieść własną kaplicę, która miała być zarówno miejscem modlitwy, jak i rodowym mauzoleum.
12 maja 1427 roku papież wydał zgodę na budowę świątyni. Inspiracją dla jej powstania były pielgrzymki członków rodziny Adornes do Ziemi Świętej. Dziś Jeruzalemkapel pozostaje jednym z mniej znanych, ale zdecydowanie wartych odwiedzenia miejsc w mieście, szczególnie dla tych, którzy chcą odkryć Brugię poza głównymi trasami turystycznymi.
Capilla de Jerusalén foto: https://bezoekers.brugge.be/
|
Capilla de Jerusalén foto: https://bezoekers.brugge.be/
|
Jeruzalemkapel i dom rodziny Adornes
Kaplica Jeruzalem oraz dom rodziny Adornes są częścią kompleksu wzniesionego przez tę zamożną kupiecką rodzinę. Oba budynki połączone są galerią. Budowę kaplicy rozpoczęto w 1470 roku, po powrocie z pielgrzymki do Jerozolimy Anzelma Adornesa i jego syna.
Wnętrze kościoła składa się z nawy głównej, w której znajduje się grobowiec rodziny Adornes. Za mauzoleum umieszczono ołtarz główny zwieńczony trzema dużymi krzyżami symbolizującymi Golgotę. U jego podstawy widnieją czaszki – nawiązanie do znaczenia nazwy Golgota, tłumaczonej jako miejsce czaszki.
Za ołtarzem znajduje się krypta prowadząca do miejsca symbolizującego Grób Święty, w którym złożono ciało Chrystusa. Takie rozwiązanie architektoniczne jest bardzo rzadkie we Flandrii, natomiast częściej spotykane w krajach śródziemnomorskich. To właśnie ta symbolika sprawiła prawdopodobnie, że kaplica otrzymała nazwę Jeruzalem.
Strome schody po prawej i lewej stronie prowadzą do prezbiterium znajdującego się na półpiętrze. Ta część kaplicy oddzielona jest od reszty wnętrza dwoma niewielkimi dębowymi drzwiami, które datowane są na 1484 rok.
Dwupoziomowe kaplice były stosunkowo popularne w średniowieczu, czego przykładem jest także kaplica Świętej Krwi w centrum Brugii. W kaplicy Jeruzalem uwagę przyciągają piękne witraże przedstawiające członków rodziny Adornes w towarzystwie ich świętych patronów. Na ścianach wiszą również dwa wspaniałe XV-wieczne tryptyki: Madonna ze Świętą Katarzyną i Świętą Barbarą oraz Chrystus na krzyżu. Nad kaplicą wznosi się charakterystyczna ośmiokątna wieża, zwieńczona krzyżem jerozolimskim.
Wnętrze kościoła składa się z nawy głównej, w której znajduje się grobowiec rodziny Adornes. Za mauzoleum umieszczono ołtarz główny zwieńczony trzema dużymi krzyżami symbolizującymi Golgotę. U jego podstawy widnieją czaszki – nawiązanie do znaczenia nazwy Golgota, tłumaczonej jako miejsce czaszki.
Za ołtarzem znajduje się krypta prowadząca do miejsca symbolizującego Grób Święty, w którym złożono ciało Chrystusa. Takie rozwiązanie architektoniczne jest bardzo rzadkie we Flandrii, natomiast częściej spotykane w krajach śródziemnomorskich. To właśnie ta symbolika sprawiła prawdopodobnie, że kaplica otrzymała nazwę Jeruzalem.
Strome schody po prawej i lewej stronie prowadzą do prezbiterium znajdującego się na półpiętrze. Ta część kaplicy oddzielona jest od reszty wnętrza dwoma niewielkimi dębowymi drzwiami, które datowane są na 1484 rok.
Dwupoziomowe kaplice były stosunkowo popularne w średniowieczu, czego przykładem jest także kaplica Świętej Krwi w centrum Brugii. W kaplicy Jeruzalem uwagę przyciągają piękne witraże przedstawiające członków rodziny Adornes w towarzystwie ich świętych patronów. Na ścianach wiszą również dwa wspaniałe XV-wieczne tryptyki: Madonna ze Świętą Katarzyną i Świętą Barbarą oraz Chrystus na krzyżu. Nad kaplicą wznosi się charakterystyczna ośmiokątna wieża, zwieńczona krzyżem jerozolimskim.
|
Dirección:
Peperstraat 3,
8000 Brugge |
Horario de apertura:
de lunes a sábado: 10.00- 17.00
domingo: cerrado |
Precio de la entrada:
11 de euros
|
Kościół Świętego Jakuba - przystanek w drodze do Santiago de Compostela
Kościół św. Jakuba w Brugii powstał około 1240 roku jako budowla bez nawy głównej. Dzięki dotacjom księcia Burgundii oraz bogatych mieszkańców miasta został rozbudowany w XV wieku. Ta gotycka świątynia została ogołocona ze wspaniałych dzieł sztuki przez ikonoklastów w 1580 roku, a jej odbudowa i aranżacja w stylu barokowym trwały przez niemal dwa stulecia.
Dziś wnętrze kościoła św. Jakuba zachwyca harmonijną architekturą i bogactwem dzieł sztuki, przekazanych przez zamożnych mieszkańców parafii. Świątynia jest ważnym przystankiem na średniowiecznym szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela.
Dziś wnętrze kościoła św. Jakuba zachwyca harmonijną architekturą i bogactwem dzieł sztuki, przekazanych przez zamożnych mieszkańców parafii. Świątynia jest ważnym przystankiem na średniowiecznym szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela.
|
Dirección:
Sint-Jakobsplein 1,
8000 Brugge |
Horario de apertura:
de lunes a domingo
10.00-17.00 |
Kościół Świętej Anny – barokowa perełka ukryta wśród uliczek Brugii
Kościół św. Anny w Brugii (flam. Sint‑Annakerk) został zbudowany w 1621 roku, a konsekrowano go trzy lata później, w 1624 roku. Świątynia powstała w miejscu wcześniejszego gotyckiego kościoła, który zburzono w 1581 roku. Z zewnątrz budowla jest dość skromna i nie zdradza bogactwa swojego wnętrza. Spacerując uliczkami Brujas łatwo ją przeoczyć, ponieważ nie wyróżnia się tak wyraźnie jak inne zabytkowe świątynie miasta.
Tym większe wrażenie robi jednak jej wnętrze. Sint-Annakerk kryje jedno z najpiękniejszych barokowych wystrojów spośród kościołów Brugii. W pewnym sensie przypomina swoją patronkę – skromną na zewnątrz, lecz pełną bogactwa wewnątrz. Świątynia ma prostą, salową konstrukcję, a jej wnętrze wypełnia wiele cennych dzieł sztuki.
W kościele można podziwiać m.in. piękne marmurowe lektorium wykonane w latach 1626–1628 przez Hendrika van Milderta, pochodzącą z XV wieku rzeźbę św. Anny, a także wspaniałe dębowe panele, w które wkomponowano konfesjonały. W przedniej części świątyni znajdują się duże obrazy przedstawiające sceny z życia św. Anny i Najświętszej Marii Panny, które namalował Jan Garemijn.
Tym większe wrażenie robi jednak jej wnętrze. Sint-Annakerk kryje jedno z najpiękniejszych barokowych wystrojów spośród kościołów Brugii. W pewnym sensie przypomina swoją patronkę – skromną na zewnątrz, lecz pełną bogactwa wewnątrz. Świątynia ma prostą, salową konstrukcję, a jej wnętrze wypełnia wiele cennych dzieł sztuki.
W kościele można podziwiać m.in. piękne marmurowe lektorium wykonane w latach 1626–1628 przez Hendrika van Milderta, pochodzącą z XV wieku rzeźbę św. Anny, a także wspaniałe dębowe panele, w które wkomponowano konfesjonały. W przedniej części świątyni znajdują się duże obrazy przedstawiające sceny z życia św. Anny i Najświętszej Marii Panny, które namalował Jan Garemijn.
Uwagę zwiedzających przyciągają również okazałe żyrandole, w których świece zapalane są jedynie podczas najważniejszych uroczystości. Nad drzwiami wejściowymi znajduje się ogromne malowidło o powierzchni około 100 m². Dzieło powstało w 1685 roku, a jego autorem jest Hendrik Herregouts. Przedstawia ono Sąd Ostateczny i miało przypominać wiernym, opuszczającym świątynię, o konieczności dotrzymywania obietnic złożonych podczas modlitwy. W tym kościele ochrzczono także jednego z najwybitniejszych poetów flamandzkich, pochodzącego z Brugii – Guido Gezelle.
|
Dirección:
Sint-Annaplein, 8000 Brugge
|
Horario de apertura:
de lunes a domingo:
13.00-17.00
|
Precio de la entrada:
Gratis
|
Iglesia de Santa Walburga
Świątynia, wzniesiona w latach 1619–1642 w stylu barokowym, jest dziełem urodzonego w Brugii Piotra Huyssensa (1577–1637). Pierwotnie kościół miał należeć do zakonu jezuitów i być poświęcony św. Franciszkowi Ksaweremu – jego rzeźba znajduje się w niszy nad wejściem. W czasie Rewolucji Francuskiej świątynia została dekonsekrowana i poświęcona rozumowi. Dopiero w 1802 roku kościół odzyskał pierwotną funkcję i został ponownie konsekrowany.
Barokowy charakter świątyni podkreślają gzymsy, woluty, pilastry i kolumny, które tworzą efektowne gry światła, nadając wnętrzu niezwykłą ekspresję. Podłogę prezbiterium zdobią geometryczne wzory, które – jak się przypuszcza – nawiązują do antycznego arabskiego pisma kufickiego. W kościele znajduje się bogata kolekcja obrazów; czternaście z nich można podziwiać w prezbiterium oraz nad organami.
Barokowy charakter świątyni podkreślają gzymsy, woluty, pilastry i kolumny, które tworzą efektowne gry światła, nadając wnętrzu niezwykłą ekspresję. Podłogę prezbiterium zdobią geometryczne wzory, które – jak się przypuszcza – nawiązują do antycznego arabskiego pisma kufickiego. W kościele znajduje się bogata kolekcja obrazów; czternaście z nich można podziwiać w prezbiterium oraz nad organami.
Kościół św. Walburgii – wspaniały przykład czystego baroku w sakralnej architekturze Brugii
Kościół posiada marmurowy ołtarz główny stworzony przez Jacoba Cocxa w 1643 roku, z figurą Świętej Walburgii autorstwa Piotra Houvenaegela z 1842 roku. Obraz Zmartwychwstanie, będący częścią ołtarza, namalował J. Suvee w 1783 roku.
Nad portalami znajdują się popiersia św. Franciszka Ksawerego i św. Franciszka Borgii, a także posągi św. Alojzego Gonzagi i św. Stanisława Kostki.
Wspaniałą ambonę w kościele wykonał Artus Quellin Młodszy w latach 1667–1669. Oba ołtarze boczne są dziełem Piotra Verbrugghena. Ołtarz północny, powstały w 1657 roku, zdobią dwa portale z figurami świętych, natomiast ołtarz południowy z 1669 roku ma dębowe drzwi oraz posągi św. Piotra, św. Pawła i św. Rocha.
Nad portalami znajdują się popiersia św. Franciszka Ksawerego i św. Franciszka Borgii, a także posągi św. Alojzego Gonzagi i św. Stanisława Kostki.
Wspaniałą ambonę w kościele wykonał Artus Quellin Młodszy w latach 1667–1669. Oba ołtarze boczne są dziełem Piotra Verbrugghena. Ołtarz północny, powstały w 1657 roku, zdobią dwa portale z figurami świętych, natomiast ołtarz południowy z 1669 roku ma dębowe drzwi oraz posągi św. Piotra, św. Pawła i św. Rocha.
|
Dirección:
Sint-Maartensplein, Brugge
|
Horario de apertura:
de lunes a domingo:
13.00-17.00
|
Precio de la entrada:
Gratis
|